მე უმიზეზოდ გაღიმებულს ზარმაც ტფილისელს

მინდა რომ ვიყო უფრო წვრილი, უფრო მაღალი

(მოქალაქენო, ნუ აწუხებთ გონებას ფხიზელს,

რომ გამოსძებნოთ ჩემს ლექსებში სიბრძნე ახალი);

მე გული მომდის, თუ გონება მავალებს ზრუნვას

და მიყვარს ჩემი უსაქმური ხმელი თითები,

ოცდაოთხ საათს მოვანდომებ სარკესთან ბრუნვას,

ავარჩევ პოზას აღმართიანს, მე რომ მიხდება...

დაფენილ დღეებს თუ შევნიშნე იჭვი და რყევა,

მოვსწევ თამბაქოს მხოლოთ მიტომ, რომ ადგეს ბოლი,

დაიძრა ქარი და არ ვიცი ფიქრს სად გივყევარ,

სიზმარი ძაღლებს ააყეფებს, როგორც სტამბოლი.