|
გაზაფხულივით იფერებ ფერებს, სამკაულები გხატავს და გშვენის, მე თუმცა გნახე კარგა ხნის მერე, მაინც ვიცანი სიმაღლე შენი.
სასიყვარულოდ გაშლილ ხელებით, ცისკენ მიიწევს შენი ციცარი, მიირწევიან ზღვისკენ თელები.
გელაციცება სხივთა არილი, მოველ, გიგულე უტკბილეს დედად, წავალ, მისაგზლე შენი მარილი. |
ლექსები ბათუმზე • • •  • • • გიორგი გიგაურის პოეზია |
